پاسخ :

بسم الله الرحمن الرحيم، سلام عليكم

عزم و همت شما بر زندگي سالم و حتي جبران گذشته، شايان تقدير و نعمتي از جانب خداست كه بايد شكرگزار آن بود. برخي علماي اخلاق براي كمال توبه گفته‌اند: با هر عضوي كه گناهي انجام داده، با همان عضو به طاعت و بندگي بپردازد؛ مثلاً اگر با چشم گناهاني كرده، اكنون به عباداتي كه با چشم انجام مي‌شود بپردازد؛ مانند: نگاه با نيكي به چهره پدر و مادر، نگاه به چهره عالم رباني، نگاه به آيات قرآن و قرائت آن، گريه بر حضرت سيد الشهداء عليه السلام به ويژه از اهميت و تأثير شگفت دو مورد اخير (قرائت قرآن و گريه بر امام حسين عليه السلام) نبايد غافل بود.

اهتمام به اين امور به علاوه مبارزه فكري – به معناي دور كردن صحنه‌هاي گناه‌آلود قبل از ذهن و جايگزيني با تصاوير مثبت – پس از مدتي  - به لطف خدا – مقصود شما را برآورده خواهد كرد.

پاسخ :

بسم الله الرحمن الرحيم، سلام عليكم؛ معلم اخلاق عارف رباني آيت الله ميرزا جواد آقا ملكي تبريزي توصيه‌‌هاي گرانقدري به شرح ذيل دارند...

آمادگى از كارهايى كه در طول سال مى‏تواند انجام دهد، دعا جهت توفيق در اين شب مى‏باشد و اين كه بتواند در اين شب، محبوبترين و پسنديده‏ترين كارها نزد خدا را انجام داده و خداوند اين شب را براى او بهتر از هزار ماه قرار داده، و اعمال اين شب را باين شكل از او قبول نموده و آن را با بالاترين درجات براى او ثبت، و تا روز ديدار او آن را بپروراند، در اين شب، نام او را در گروه مقرّبين نوشته، و شناخت، محبت، نزديكى، پناه، رضايت و خير خود همراه با عافيتش را نصيب او گردانيده، و بگونه‏اى از او راضى شود كه خشمى بعد از آن نبوده، و پيامبر و امام بخصوص امام زمانش عليه السّلام از او راضى شده، و او را با آنان در مجلس «صدق»، نزد سلطان مقتدر جاى داده و در بذل تمام توانايى براى فرمانبردارى و بدست آوردن رضايتش، او را موفق، و عاقبت او را نزديكى و رضايتش قرار دهد.

براي ادامه به اينجا مراجعه كنيد.

پاسخ :

بسم الله الرحمن الرحيم؛ سلام عليكم.

در اين زمينه علامه طباطبايى رحمة اللّه‏ فرموده‌اند:

«اين ماه ماشاءاللّه‏ پُر از عمل است. اما آن چه براى سالك لازم است آن است كه مراقبه در اعمال ـ عبادى يا غير عبادى ـ هر كدام را به اقتضاى خودش از دست ندهد . يعنى كاملاً مراعات كند كه با روزه دارى‏اش جوع و عطش روز قيامت را به ياد آورد ، و مواظبت كند تا تمام اعضا و جوارحش روزه‏دار باشند ـ چنان چه روايات در اين زمينه وارد شده است1 ـ و با قرآن خواندنش ، كلام الهى را در نظر داشته باشد و اين كه اوست كه با وى سخن مى‏گويد و سخن را از وى و از مصدر آن بشنود ، و از ميان دعاها ، دعاهاى توحيدى ـ نظير دعاى سحر : « اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ مِنْ بَهائِكَ بِأَبْهاهُ . . . »2 و هكذا در امور ديگر ، به اقتضاى خودش مراقبه داشته باشد ؛ كه مراقبه كليد درهاى خير و رحمت است . اگر مراقبه نباشد ، كارها ـ طاعات و عبادات ـ هيچ و بى‏نتيجه و بى‏فايده است . اين آيه شريفه كه خداوند مى‏فرمايد :

 يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّه‏َ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللّه‏َ إِنَّ اللّه‏َ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ 3 .

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد ، تقواى خدا را پيشه كنيد و هر يك از شما دقّت و تأمّل كند كه براى فرداى قيامت خود چه عملى پيش فرستاده است ؛ و تقواى خدا را پيشه كنيد ، چرا كه خداوند به آن چه انجام مى‏دهيد ، كاملاً آگاه است.»

براي اطلاع بيشتر به اينجا مراجعه فرماييد.

پاسخ :

بسم الله الرحمن الرحيم؛ سلام عليكم

پيش‌تر نيز در پاسخ برخي سؤال‌ها گفته‌ايم كه جناب حجت الاسلام والمسلمين حاج شيخ جعفر ناصري پاسخگوي پرسش‌ها نيستند بلكه بر مجموعه مؤسسه دارالهدي و بخش‌هاي گوناگون آن اشراف دارند.

درباره علت استحباب پذيرش دعوت مؤمنان در صورتي كه روزه انسان مستحبي است و آن شخص نيز مطلع نيست، حكمت‌هايي گفته‌اند؛ از جمله رعايت احترام مؤمن و دعوت او و اهميت پذيرش دعوت او و نيز مخفي كردن عملي مستحبي (روزه) اما بايد دانست كه اگر اين دعوت‌ها به قدري مكرر شد كه مثلاً انسان را از روزة ماه شعبان محروم كرد، در اين صورت نيز فضيلتي بزرگ را از دست داده است؛ لذا پذيرش دعوت ديگران يقيناً حد و حدودي دارد. پس در اينگونه موارد كه انسان در معرض تعارف و دعوت مكرر است اولاً تا مي‌تواند، خود را از اين زمينه‌ها و فضاها دور نگه دارد و ثانياً اگر مي‌بيند به گونه‌اي است كه تقريباً هيچ روزة مستحبي را نمي‌تواند به اتمام برساند، مي‌تواند ديگران را از روزه بودن خود مطلع كند و يا حتي براي اطمينان و اخلاص بيشتر، برخي روزه‌ها را با نذر بر خود واجب كند.

پاسخ :

بسم الله الرحمن الرحيم، سلام عليكم

راه توبه و ساختن آينده‌اي پاك و نيز جبران گذشته براي همه و در هر زمان و مكان باز است؛ چرا كه خداوندي كه همه جا و هميشه حاضر و ناظر است، چنين وعده داده است. البته اگر امكان دستيابي به انساني كامل و عالمي مطمئن و آگاه وجود داشته باشد، راه نزديك‌تر و مطمئن‌تر خواهد شد.

در هر حال در يك توبه صحيح براي جبران گذشته، آنچه مهم و اصل است و حرف اول را مي‌زند، همت و اراده و خواست خود انسان است، نه چيز ديگر.